دانشگاه محقق اردبیلی فیزیولوژی ورزشی گروه‌های خاص 30607078 1 4 2024 09 22 The effect of walking program at home on cardiovascular indicators of diabetic patients with heart failure تاثیر برنامه پیاده روی در منزل بر شاخص های قلبی عروقی بیماران دیابتی مبتلا به نارسایی قلبی 1 14 2897 10.22098/rsph.2024.14539.1035 FA زهرا محمودی دانشگاه علوم پزشکی گیلان Journal Article 2024 01 29 ABSTRACT Purpose: Chronic diseases, including diabetes, are the main cause of mortality in the world. Heart failure(HF) is more common in these patients, and HF also increases the risk of developing diabetes. The purpose of this study was the effect of walking on cardiovascular index of diabetic patients with HF. Methods: In this study, 6 men and 5 women in the experimental group(EG) and 5 men and 3 women in the control group(CG), diabetics with HF participated in Dr. Heshmat Hospital. The data collection tool included a demographic form and a schedule form for walking at home for 30 minutes three times a week up to eight weeks based on individual tolerance. At the beginning and end of the intervention, echocardiography, blood sugar (FBS), blood pressure and heart rate (HR) were measured. The results were determined by SPSS statistical software with paired-t and independent t-tests. Results: According to the normal distribution of the data, there was no significant difference between the groups in FBS and HbA1c variable in the pre-test(p>0.05) and it was significant in the post-test(p<0.05). Intra-group changes had a significant decrease in FBS and HbA1c in EG(p<0.05). There was a significant difference between the groups in diastolic blood pressure in the pre-test(p<0.05). Within the groups, there was an increase in ejection fraction and DIVS and a decrease in end-systolic and diastolic volumes in EG(p<0.05). Conclusion: The study showed, walking at home can improve cardiovascular index as a therapeutic method in diabetic patients with HF. چکیده مقدمه: بیماریهای مزمن از جمله دیابت در دنیا عامل اصلی مرگ و میر است. نارسایی قلبی (HF) در این بیماران شیوع بیشتری دارد و همچنین HF خطر ابتلا به دیابت را افزایش می دهد. هدف این مطالعه، تـاثیر پیاده روی بر شاخص قلبی عروقی بیماران دیابتی مبتلا بهHF بود. مواد و روش‌ها: در این پژوهش، در گروه تجربی 6 مرد و 5 زن و در گروه شاهد 5 مرد و 3 زن، دیابتی مبتلا به HF در بیمارستان دکتر حشمت شرکت کردند. ابزار گردآوری داده ها شامل فرم دموگرافیک و فرم زمان بندی برنامـه پیاده روی در منزل بمدت 30 دقیقه سه بار در هفته تا هشت هفته بر مبنای تحمل فرد بـود. ابتـدا و انتهای مداخله اندازه گیری اکوکاردیوگرافی، قندخون(FBS)، فشارخون و ضربان قلب(HR) انجام شد. نتایج از نرم افزار آماری SPSS با آزمونهای paired-t و t-مستقل تعیین گردید. یافته ها: با توجه به توزیع طبیعی داده ها، بین گروه ها در متغیر FBS و HbA1c در پیش آزمون تفاوت معنی دار نبود (05/0p>) و در پس آزمون معنی دار بود (05/0p<). تغییرات درون گروهی کاهش معنی دار FBS و HbA1c در گروه تجربی داشت (05/0p<). بین گروه ها در فشارخون دیاستول در پیش آزمون تفاوت معنی دار بود (05/0>p). درون گروه ها افزایش کسر تخلیه و DIVS و کاهش حجم پایان سیستول و دیاستول در گروه تجربی داشتند (05/0>p). نتیجه‌گیری: مطالعه نشان داد، پیاده روی در منزل می تواند بعنـوان یـک روش درمانی در بیماران دیابتی مبتلا به نارسایی قلبی باعث بهبودی در شاخص قلبی عروقی گردد.

https://rsph.uma.ac.ir/article_2897_b28ee9c52df0e2f013e64497a5c57151.pdf

دانشگاه محقق اردبیلی فیزیولوژی ورزشی گروه‌های خاص 30607078 1 4 2024 09 22 the effect of an aerobic exercise training on the cardiorespiratory fitness and body composition of overweight men بررسی تاثیر یک دوره تمرین هوازی بر آمادگی قلبی - تنفسی و ترکیب بدن مردان دارای اضافه وزن غیرورزشکار 1 12 2910 10.22098/rsph.2024.14529.1034 FA حسن فرهادی گروه تربیت بدنی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اهر، اهر، ایران Journal Article 2024 01 28 Background and Aims: Obesity and overweight cause the occurrence of chronic diseases such as cardiovascular diseases and metabolic disorders. The purpose of this study was to investigate the effect of an aerobic exercise training on the maximum oxygen consumption (Vo2max) and body composition of overweight men. Method: 32 overweight men aged 20 to 25 years were selected as samples and randomly assigned to two experimental and control groups. The experimental group performed three months of aerobic exercise with 60-75% of maximum heart rate. In the pre- and post-test phase, body composition was measured using (Bioelectrical Impedance Analysis -IOI-570) and Vo2max was measured using Cosmos treadmill with Cortex Meta max gas analyzer. The data was evaluated analysis of covariance, paired and independent t-test at a significant level (p ≤ 0.05). Results: The results showed that percentage of body fat (P.B.F), fat mass (F.M), abdominal circumference (A.C) significantly decreased in the experimental group, but lean body mass (L.B.M), soft lean mass (S.L.M), basal metabolic rate (B.M.R) and maximum oxygen consumption (ml.kg.mi) and minute ventilation (L/M) significantly increased (p ≤ 0.05). Conclusion: Aerobic exercise with an intensity of 60 - 75 HRmax% with three sessions per week in overweight men is associated with a decrease in fat mass, body fat percentage and an increase in lean body mass, soft lean mass and aerobic capacity. مقدمه: چاقی و اضافه وزن یک مشکل عمده بهداشت عمومی است که اثرآن در وقوع بیماری‌های مزمنی مانند بیماری‌های قلبی- عروقی و اختلات متابولیکی به خوبی اثبات شده است. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر یک دوره تمرین هوازی بر آمادگی هوازی و ترکیب بدن افراد دارای اضافه وزن بود. مواد و روش‌ها: 32مرد دارای اضافه وزن با محدوده سنی 20 تا 25 سال به عنوان نمونه انتخاب شدند و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش سه ماه تمرین هوازی با ۶۰ تا ۷۵ درصد ضربان قلب بیشینه انجام دادند. ترکیب بدن با استفاده از (دستگاه IOI- 570 ساخت کره جنوبی) و میزان Vo2max با استفاده از دستگاه نوارگردان Cosmos)) و دستگاه گاز آنالیزور Cortex Meta max) آلمان) اندازه‌گیری شد. برای ارزیابی داده ها از آزمون آماری تحلیل کواریانس، t وابسته و مستقل با نرم افزار SPSS در سطح معنی داری ( 05/0 p ≤) استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد درصد چربی(P.B.F)، وزن چربی(F.M)، محیط شکم(A.C)، در گروه آزمایش کاهش، ولی وزن خالص بدن(L.B.M)، بافت نرم بدن(S.L.M)، میزان متابولیسم پایه (B.M.R) اکسیژن مصرفی بیشینه (ml.kg.mi) و تهویه دقیقه ای (L/M) افزایش معنی داری داشت( 05/0 p ≤). نتیجه‌گیری: انجام تمرینات تداومی با شدت 60 تا 75 در صد ضربان قلب بیشینه با تکرار سه بار در هفته در افراد اضافه وزن، با کاهش وزن چربی، درصد چربی بدن و افزایش بافت خالص بدن، بافت نرم بدن و ظرفیت هوازی همراه می‌باشد.

https://rsph.uma.ac.ir/article_2910_3f9c4e7fe5140454af463d4b2fa9b325.pdf

دانشگاه محقق اردبیلی فیزیولوژی ورزشی گروه‌های خاص 30607078 1 4 2023 02 20 The Effect of Training with Blood Flow Restriction on The Levels of Growth Hormone, Insulin Like Growth Factor-1, Lactate and Vascular Endothelial Growth Factor: A Review Article تأثیر تمرینات با محدودیت جریان خون بر سطوح هورمون رشد، عامل رشد شبه انسولین -1 ، لاکتات و عامل رشد اندوتلیال عروقی: مقاله مروری 1 16 2920 10.22098/rsph.2024.14304.1024 FA محمد بابائی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی ، اردبیل. ایران سمانه هادی دانشجوی دکترای فیزیولوژی ورزشی، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. بلال مهدوی 1- دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران میلاد معدنچی‌ها دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران 0009-0004-2261-9733 آمنه پوررحیم دانشیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران Journal Article 2023 12 24 Purpose: Resistance Training with new Training Methods, such as Blood Flow Restriction, which is mostly done with Low Intensity, results in Different Physiological Responses and Effects. Adaptations such as Increasing Muscle Mass, Increasing Muscle Strength and Endurance, Increasing Muscle Metabolites, Increasing The Secretion of Angiogenic Factors and also Increasing The amount of Anabolic Hormones such as Growth Hormone and Insulin Like Growth Factor-1 as a Result of Performing These Exercises. Has been Due to Performing These Exercises with Different Methods such as Endurance Training with Blood Flow Restriction and Acute and Chronic Exercises, Other Studies have reported Conflicting Results. The study of the Effect of Training with Blood Flow Restriction Has always been Controversial, and The Effect of Training with Blood Flow Restriction Has not yet been fully Determined. It is This Lack of Information that makes It Important to carry out Further Studies in The Field of Determining The Effect of Physical Activity with Blood Flow Restriction on Physiological Responses and Sports performance. Methods: This Study, with The Aim of Investigating Some of The Hormonal Adaptations of Training with Blood Flow Restriction, Studies and Analyzes 30 Research Articles that have been Prepared from Reliable Scientific Databases and Draws Conclusions. Conclusion: According to The Findings of The Present Study, Blood Flow Restriction Training Is probably a Suitable way to Increase The Levels of Growth Hormone, Insulin Like Growth Factor-1, Lactate, and Vascular Endothelial Growth Factor and Achieve Positive Adaptations. هدف: فعالیت مقاومتی با شیوه‌های نوین تمرینی مانند محدودیت جریان خون که بیشتر با شدت پایین انجام می‌شود، پاسخ‌ها و تأثیرات فیزیولوژیکی متفاوتی را به دنبال دارد. سازگاری‌هایی مانند افزایش توده عضلانی، افزایش قدرت و استقامت عضلانی، افزایش متابولیت‌های عضلانی، افزایش ترشح عوامل رگ‌زا و همچنین افزایش مقادیر هورمون‌های آنابولیک مانند هورمون رشد و عامل رشد شبه انسولین - 1 در نتیجه انجام این تمرینات گزارش شده است. به دلیل انجام این تمرینات با شیوه‌های مخلتف مانند اجرای تمرینات استقامتی با محدودیت جریان خون و اجرای تمرینات به صورت حاد و مزمن، مطالعات دیگر نتایج ضد و نقیضی را گزارش کرده‌اند. مطالعه تأثیر فعالیت ورزشی با محدودیت جریان خون همیشه بحث برانگیز بوده است و هنوز تأثیر تمرینات ورزشی با محدودیت جریان خون بصورت کامل مشخص نشده است. همین کمبود اطلاعات است که انجام مطالعات بعدی در زمینه تعیین تأثیر فعالیت ورزشی با محدودیت جریان خون را بر پاسخ-های فیزیولوژیکی و عملکرد ورزشی حائز اهمیت می‌کند. روش کار: این مطالعه با هدف بررسی برخی از سازگاری‌های هورمونی تمرینات با محدودیت جریان خون، تعداد 30 عدد مقاله پژوهشی را که از پایگاه‌های معتبر علمی تهیه شده‌اند را مورد مطالعه و بررسی قرار داده و نتیجه گیری می‌کند. بحث و نتیجه گیری: با توجه به یافته‌های مطالعه حاضر، تمرینات با محدودیت جریان خون احتمالاً روش مناسبی برای افزایش سطوح هورمون رشد، عامل رشد شبه انسولین-1، لاکتات، عامل رشد عروقی مشتق از اندوتلیال و دستیابی به سازگاری‌های مثبت تمرینی باشد.

https://rsph.uma.ac.ir/article_2920_e8aa1b1284d8e1b6379b0e45a3c7157f.pdf

دانشگاه محقق اردبیلی فیزیولوژی ورزشی گروه‌های خاص 30607078 1 4 2024 09 22 Comparison the effect of various types of exercise on insulin sensitivity in patients with type 2 diabetes: A Review of Literature 2015-2022 مقایسه تاثیر انواع تمرینات ورزشی بر حساسیت انسولینی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2: مروری بر مطالعات 2022-2015 1 15 3644 10.22098/rsph.2024.3644 FA ابراهیم پیری گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران 0000-0001-9188-9746 رقیه افرونده گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. حامد ابراهیم‌پور گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران علی نصری گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. Journal Article 2022 12 18 Abstract Background and purpose: Diabetes type 2 is an importance public health problem affecting more than 285 million people in the world. The purpose of the current review is to investigating and comparing the effect of different types of exercise on insulin sensitivity in patients with type 2 diabetes in order to make a favorable summary and provide better and more useful information in choosing the type of exercise for these patients based on the results of previous research. Materials and methods: In this study, articles were searched in Magiran, Google Scholar, PubMed, Science Direct, and Springer databases and 115 related articles were selected based on the desired keywords. After reviewing 115 articles, 87 articles were included in the study based on the inclusion criteria that were close to the field of physical activity and diabetes. After re-examining the articles, 28 articles were selected with the aim of examining exercise training in patients with type 2 diabetes. Findings: By studying the selected articles, it was concluded that aerobic training through weight loss and body fat percentage, resistance training through increasing muscle volume, intense interval training through activating adenosine monophosphate-activating protein kinase (AMPK) and combined training through Improving body composition has increased insulin sensitivity in patients with type 2 diabetes. Conclusion: The current review indicates that aerobic, resistance, HIIT and combined exercises (with any intensity, duration and type of exercise) increase insulin sensitivity in people with type 2 diabetes. However, it seems that combined exercises have more and more beneficial effects. چکیده زمینه و هدف: دیابت نوع 2 یک معضل مهم برای سلامت عمومی است که بیش از 285 میلیون نفر در دنیا به آن مبتلا هستند. هدف از مطالعه مروری حاضر، مقایسه تاثیر انواع تمرینات ورزشی بر حساسیت انسولینی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 به منظور انجام یک جمع‌بندی مطلوب و ارائه اطلاعات بهتر و مفیدتر در انتخاب نوع تمرین برای بیماران با استناد به نتایج تحقیقات پیشین می‌باشد. مواد و روش‌ها: در این مطالعه جستجوی مقالات در پایگاه‌های تخصصی Magiran، Google Scholar، PubMed، Science Direct، Springer صورت پذیرفت و 115 مقاله مرتبط بر اساس کلید واژه‌های مورد نظر انتخاب شدند. تعداد 87 مقاله بر اساس معیار ورود به مطالعه که نزدیک به حوزه فعالیت بدنی و دیابت بود، وارد مطالعه شد. پس از بررسی مجدد مقالات تعداد 28 مقاله که با هدف بررسی تمرینات ورزشی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 بود، انتخاب شد. یافته‌ها‌: نتیج نشان داد که تمرینات هوازی از طریق کاهش وزن و درصد چربی بدن، تمرینات مقاومتی از طریق افزایش حجم عضله، تمرینات اینتروال شدید از طریق فعال کردن پروتئین کیناز فعال کننده آدنوزین مونوفسفات (AMPK) و تمرینات ترکیبی از طریق بهبود ترکیب بدنی موجب افزایش حساسیت انسولینی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 گردیده است. نتیجه‌گیری: مرور حاضر مشخص می‌کند که تمرینات هوازی، مقاومتی، HIIT و ترکیبی (با هرگونه شدت، مدت و نوع تمرین) باعث افزایش حساسیت به انسولین در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 می‌شود. با اینحال بنظر می‌رسد تمرینات ترکیبی اثرات بیشتر و مفیدتری به همراه دارد.

https://rsph.uma.ac.ir/article_3644_c6434ca6207be23635463af207526148.pdf

دانشگاه محقق اردبیلی فیزیولوژی ورزشی گروه‌های خاص 30607078 1 4 2024 09 22 Effects of Acute L-carnitine Supplementation with Incremental Training on Fat and Carbohydrate Metabolism in Overweight/Obese and Normal-Weight Young Men آثار مکمل یاری حاد ال کارنیتین با تمرین فزاینده بر متابولیسم چربی و کربوهیدرات در مردان جوان چاق و با وزن طبیعی 1 15 3657 10.22098/rsph.2024.3657 FA فواد عسجدی ایفمارک (مرکز ارزیابی های پزشکی و بازتوانی فوتبال ایران)، تهران، ایران ناصر حیدری گروه تربیت بدنی، دانشگاه تربیت معلم شهید رجایی، تهران، ایران علی صیدی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران نگین کردی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران Journal Article 2023 02 06 Background: In obesity, individuals experience a decrease in fat oxidation relative to carbohydrates during exercise. The purpose of this study was to evaluate the effects of acute L-carnitine supplementation with incremental treadmill tests on fat and carbohydrate metabolism in overweight and normal-weight young men. Methods: 24 young men were randomly allocated to two groups: obese (n=12) and normal (n=12). The training protocol and evaluations were performed in two sessions in a double-blind design. Participants ingested 3 grams of L-carnitine or a placebo for 90 minutes before the exercise protocol. For this purpose, the modified Bruce test was used. After 10 days (washout period), the same procedures were repeated, so that the subjects of the supplement group were substituted with the placebo in a cross-over manner. The analysis of fat and carbohydrate metabolism was performed by measuring respiratory gases. An independent t-test was used to compare group differences (p ≤ 0.05). Results: Acute L-carnitine supplementation with progressive training caused significant improvements in RER (p = 0.005), MFO (p = 0.044), and Carbohydrate Oxidation indices (p = 0.03) in the obese group compared to the normal group. But in Fat max and MFO time indices, despite a slight increase in both groups after supplementation, the two groups were not significantly different from each other. Conclusion: Acute L-carnitine supplementation at a dose of 3 g 90 minutes before training probably increases fat oxidation more than carbohydrate oxidation in obese young men than normal young men. زمینه و هدف: در افراد چاق، کاهش اکسیداسیون چربی نسبت به کربوهیدرات ها در حین ورزش مشاهده می شود. هدف این مطالعه بررسی آثار حاد مکمل ال-کارنیتین با تست فزاینده بر متابولیسم چربی و کربوهیدرات در مردان جوان دارای اضافه وزن و وزن طبیعی بود. روش کار: 24 مرد جوان به طور تصادفی در دو گروه چاق (12 تن) و عادی (12 تن) قرار گرفتند. پروتکل تمرینی و ارزیابی ها در دو جلسه در قالب طرح دو سوکور انجام شد. آزمودنی ها 3 گرم ال کارنیتین یا دارونما را به مدت 90 دقیقه قبل از پروتکل تمرینی مصرف کردند. در این پژوهش آزمون بروس اصلاح شده اجرا شد. پس از 10 روز (دوره شستشو)، همان پروتکل تکرار شد، به طوری که آزمودنی های گروه مکمل با دارونما به صورت متقاطع جایگزین شدند. آنالیز متابولیسم چربی و کربوهیدرات با اندازه گیری گازهای تنفسی انجام شد. برای مقایسه تفاوت های گروهی از آزمون t مستقل استفاده شد (05/0 ≤ p) یافته‌ها: مکمل ال-کارنیتین حاد با تمرین پیش‌رونده باعث بهبود معنی‌داری در RER (005/0= p)، MFO (044/0= p)، و شاخص‌های اکسیداسیون کربوهیدرات (03/0= p)، در گروه چاق نسبت به گروه عادی شد. اما در شاخص های Fat max و زمان MFO علیرغم افزایش جزئی در هر دو گروه پس از مصرف مکمل، دو گروه تفاوت معنی داری با یکدیگر نداشتند. نتیجه‌گیری: مکمل ال کارنیتین حاد با دوز 3 گرم 90 دقیقه قبل از تمرین احتمالاً اکسیداسیون چربی را بیشتر از اکسیداسیون کربوهیدرات در مردان جوان چاق نسبت به مردان جوان عادی افزایش می‌دهد.

https://rsph.uma.ac.ir/article_3657_36302d93a03b4ab609aa9ff9655e801b.pdf

دانشگاه محقق اردبیلی فیزیولوژی ورزشی گروه‌های خاص 30607078 1 4 2024 09 22 Designing and validating the annual physical fitness test of Amin University of Police Sciences based on specializations طراحی و اعتباریابی آزمون سالیانه آمادگی جسمانی دانشجویان دانشگاه علوم انتظامی امین بر اساس رسته های تخصصی 1 15 3658 10.22098/rsph.2024.14540.1036 FA حمداله هادی دانشگاه علوم‌انتظامی‌امین. گروه تربیت بدنی مسعود اصغرپورارشد گروه تربیت بدنی، مرکز آموزش علوم پایه، دانشگاه علوم انتظامی امین، تهران، ایران Journal Article 2024 01 29 The aim of this study was to design a physical fitness test for students in specialized fields of Amin Police University. First, using the students of the year of preparation, and students of specialized fields, the structural validity of the initial model of the physical test was assessed and the reliability was assessed by test-retest. it was performed by 240 students of specialized fields (30 people from each field). Then, the relationship between the time of physical fitness test for each student in specialized disciplines and the average of their annual physical fitness average was measured as a standard validity. At the end, the students' suggested norm was presented. In confirming the reliability of the initial test model, the results of Pearson correlation test showed that there is a significant correlation (r = 0.86) between the results of the two initial operational fitness tests. In confirming the validity of the criterion of physical fitness test for students of specialized disciplines, the results of Pearson correlation test showed that a significant relationship was observed between the time of special operational test for students of specialized disciplines and their annual physical fitness average in all disciplines. Finally, due to the normality of the data taken from students in specialized fields, a suitable norm was suggested. Due to the special pattern of the designed physical fitness test, it is suggested that this test be used to assess the level of physical fitness of these students. این تحقیق به منظور طراحی آزمون آمادگی جسمانی ویژه دانشجویان رسته های تخصصی دانشجویان دانشگاه علوم انتظامی امین طراحی گردید. ابتدا با استفاده از دانشجویان سال تهیه، و دانشجویان رسته های تخصصی، روایی ساختاری الگوی اولیه آزمون جسمانی مورد سنجش قرار گرفت و با تکرار مجدد میزان پایایی ارزیابی شد. پس از تایید الگوی اولیه آزمون آمادگی جسمانی ویژه دانشجویان رسته های تخصصی که از لحاظ روایی محتوایی به وسیله مربیان و متخصصین نظامی و اساتید علوم ورزشی مورد تایید قرار گرفته بود به وسیله 240 دانشجوی رسته های تخصصی(30 نفر از هر رسته) اجرا شد. خلاصه نتایج به شرح زیر می باشد. در تایید روایی ساختاری نتایج آزمون t مستقل نشان داد که بین زمان بدست آمده از اجرای آزمون آمادگی جسمانی عملیاتی اولیه بین دانشجویان سال تهیه و دانشجویان رسته های تخصصی تفاوت معنی داری وجود دارد (P≤0/002). در تایید پایایی الگوی اولیه آزمون نتایج آزمون همبستگی پیرسون نشان داد که بین نتایج دوبار اجرای آزمون آمادگی جسمانی عملیاتی اولیه همبستگی معنی دار (r = 0/86) وجود دارد. هم چنین در نهایت با توجه به نرمال بودن داده های گرفته شده از دانشجویان رسته های تخصصی نورم مناسب پیشنهاد گردید. با توجه به ویژه بودن الگوی آزمون آمادگی جسمانی طراحی شده پیشنهاد می‌گردد از این آزمون جهت سنجش میزان آمادگی جسمانی عملیاتی این دانشجویان استفاده گردد.

https://rsph.uma.ac.ir/article_3658_2607492fa2f60b2b80f68245d4b67286.pdf