دانشگاه محقق اردبیلی فیزیولوژی ورزشی گروه‌های خاص 30607078 2 4 2026 02 20 Comparing the Relationship Between BDNF, VEGF and Body Composition Factors in Obese and Normal Weight Men مقایسه رابطه بین فاکتور نوروتروفیک مشتق از مغز، فاکتور رشد اندوتلیال عروقی و عوامل ترکیب بدنی در مردان چاق و با وزن طبیعی 1 13 3856 10.22098/rsph.2024.14504.1030 FA ,وحید صالح گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. 0000-0003-3159-9485 اسداله اسدی Faculty of Science, University of Mohaghegh Ardabili, Ardabil, Iran. زهره آهنگری کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. Journal Article 2024 01 24 Background and Aims: The background of most metabolic diseases is obesity and overweight. The purpose of this study was to compare the relationship between Brain-Derived Neurotrophic Factor (BDNF), Vascular Endothelial Growth Factor (VEGF) and body composition factors in obese and normal-weight men. Method: In this semi-experimental study, 12 obese (Age:33.50±1.44, Weight: 98.66±4.75, BMI: 32.96±1.71) and 11 normal-weight (Age; 32.45±1.75, Weight: 74.81±6.16, BMI: 23.82±0.55) men participated in this study. At first, anthropometrical (weight, height, and body composition factors [(body fat percentage (BF%), body fat weight (BFW), and lean body weight (LBW)] data were measured. Then, saliva samples were collected via unstimulated passive drool over five minutes. The analysis of BDNF and VEGF was performed using a sandwich enzyme-linked immunosorbent assay (ELISA). Results: A significant difference was observed for a mean of BDNF, VEGF, weight, BF%, BFW, and LBW between the two groups (P<0.05). Correlation analyses in obese and normal weight groups between saliva VEGF levels and BMI were positive significant (r = .63; P = 0.03). In normal weight group, there were negative significant correlation between BDNF and BMI (r = -.65; P = 0.02). Conclusion: Based on the results of the present study it can be concluded that the difference between the saliva levels of BDNF and VEGF of obese and normal-weight beginner aerobics men is partly due to body composition factors and lower BDNF and higher VEGF in obese men might be due to their body composition and weight. مقدمه: زمینه اغلب بیماری های متابولیک چاقی و اضافه وزن است. هدف از این مطالعه مقایسه رابطه بین فاکتور نوروتروفیک مشتق از مغز، فاکتور رشد اندوتلیال عروقی و عوامل ترکیب بدن در مردان چاق و با وزن طبیعی بود. مواد و روش‌ها: در این مطالعه نیمه تجربی، 12 مرد چاق و 11 مرد با وزن طبیعی 30 تا 35 ساله شرکت کردند. ابتدا داده های پیکر سنجی (وزن، قد و فاکتورهای ترکیب بدن: درصد چربی بدن، وزن چربی بدن و وزن بدون چربی اندازه گیری شد و سپس، نمونه بزاق با روش بزاق غیرتحریکی در مدت پنج دقیقه جمع آوری شد. تجزیه و تحلیل فاکتور نوروتروفیک مشتق از مغز و فاکتور رشد اندوتلیال عروقی با استفاده از روش الایزا انجام شد. یافته ها: میانگین فاکتور نوروتروفیک مشتق از مغز و فاکتور رشد اندوتلیال عروقی، وزن، درصد چربی بدن، وزن چربی بدن و وزن بدون چربی بدن بین دو گروه تفاوت معنی‌داری مشاهده شد (05/0>p). آنالیز همبستگی در گروه‌های چاق و با وزن طبیعی بین سطوح بزاق فاکتور رشد اندوتلیال عروقی و شاخص توده بدنی مثبت و معنی‌دار بود (03/0=p، 63/0=r). نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج مطالعه حاضر می توان نتیجه گرفت که تفاوت بین سطوح بزاق فاکتور نوروتروفیک مشتق از مغز و فاکتور رشد اندوتلیال عروقی مردان چاق و مبتدی ایروبیک با وزن طبیعی تا حدی به عوامل ترکیب بدن، پایین بودن فاکتور نروتروفیک مشتق از مغز و بالا بودن فاکتور رشد اندوتلیال عروقی در مردان چاق مربوط باشد که ممکن است به دلیل ترکیب بدنی نامطلوب و وزن آنها باشد.

https://rsph.uma.ac.ir/article_3856_0fbabf2676317ae4a5b20293a59a6390.pdf

دانشگاه محقق اردبیلی فیزیولوژی ورزشی گروه‌های خاص 30607078 2 4 2026 02 20 Investigating the effectiveness of hamstring stretching exercises and methods with a rehabilitation approach: A systematic review بررسی اثربخشی تمرینات و روش‌های کششی همسترینگ با رویکرد توانبخشی: مروری سیستماتیک 1 22 3859 10.22098/epsp.2025.17377.1064 FA شیرین عالی گروه آموزش تربیت بدنی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران. مهسا نباتی سفیده خوان گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران مهشید یوسفی گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران Journal Article 2025 05 06 Objectives and Study Background: Hamstring flexibility is vital for knee function and lower limb mobility, impacting athletic performance and daily activities. Reduced flexibility is linked to musculoskeletal issues (e.g., low back pain) and hamstring injuries, contributing to 12–16% of sports-related injuries. Static stretching, proprioceptive neuromuscular facilitation (PNF), and active stretching are used to improve flexibility, range of motion (ROM), and injury prevention. However, debates persist about their mechanisms and optimal protocols. Review Methods and Data Sources: This systematic review evaluates the effectiveness of different hamstring stretching methods in rehabilitation and injury prevention. A comprehensive search of literature published from 2010 to 2024 identified 16 studies of moderate to excellent methodological quality which were analyzed for outcomes related to flexibility, ROM, and injury prevention. Findings: Static stretching emerged as the most widely used method, providing short-term flexibility improvements but limited long-term effectiveness. PNF stretching demonstrated superior long-term benefits, though it requires therapist assistance. Active stretching showed rapid ROM gains, particularly beneficial for athletes. While the optimal stretching duration remains unclear, both 15-second and 30-second holds showed positive results. Additionally, combining stretching with adjunct therapies like electrical stimulation or myofascial release produced superior outcomes. Conclusion: Overall, this review highlights that different stretching techniques offer distinct benefits, with static stretching being practical for general use, PNF ideal for long-term gains, and active stretching suited for quick performance enhancements. Personalizing stretching regimens based on individual needs and goals is recommended for optimal results. اهداف و زمینه مطالعه: انعطاف‌پذیری همسترینگ برای عملکرد زانو و تحرک اندام تحتانی حیاتی است و بر عملکرد ورزشی و فعالیت‌های روزانه تأثیر می‌گذارد. کاهش انعطاف‌پذیری با مشکلات اسکلتی-عضلانی (مانند کمردرد) و آسیب‌های همسترینگ مرتبط است و 12 تا 16 درصد از آسیب‌های مرتبط با ورزش را تشکیل می‌دهد. کشش استاتیک، تسهیل عصبی-عضلانی حس عمقی و کشش فعال برای بهبود انعطاف‌پذیری، دامنه حرکتی و پیشگیری از آسیب استفاده می‌شوند. با این حال، بحث‌ها در مورد مکانیسم‌ها و پروتکل‌های بهینه آنها همچنان ادامه دارد. روش‌های مرور و منابع داده‌ها: این بررسی سیستماتیک، اثربخشی روش‌های مختلف کشش همسترینگ را در توانبخشی و پیشگیری از آسیب ارزیابی می‌کند. جستجوی جامع متون منتشر شده از سال 2010 تا 2024، شانزده مطالعه با کیفیت روش‌شناسی از متوسط تا عالی را شناسایی کرد که برای نتایج مربوط به انعطاف‌پذیری، دامنه حرکتی و پیشگیری از آسیب مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: کشش استاتیک به عنوان پرکاربردترین روش پدیدار شد که بهبودهای انعطاف‌پذیری کوتاه‌مدت را فراهم می‌کند اما اثربخشی بلندمدت محدودی دارد. کشش PNF مزایای بلندمدت بهتری را نشان داد. کشش فعال، افزایش سریع دامنه حرکتی را نشان داد. مدت زمان بهینه کشش هنوز مشخص نیست و ترکیب کشش با درمان‌های کمکی مانند تحریک الکتریکی یا آزادسازی میوفاشیال نتایج بهتری را به همراه داشت. نتیجه گیری: به طور کلی، این بررسی نشان می‌دهد که تکنیک‌های مختلف کشش مزایای متفاوتی را ارائه می‌دهند، که شخصی‌سازی برنامه‌های کششی بر اساس نیازها و اهداف فردی برای نتایج بهینه توصیه می‌شود.

https://rsph.uma.ac.ir/article_3859_928f2881e4eefc86b8f9a1e59ca6d962.pdf

دانشگاه محقق اردبیلی فیزیولوژی ورزشی گروه‌های خاص 30607078 2 4 2026 02 20 Evaluation of knowledge, attitude, nutritional performance and health of 10-12 yearsold male athletes in Tabriz city ارزیابی دانش، نگرش، عملکرد تغذیه‌ای و سلامت پسران ورزشکار 10-12 ساله شهر تبریز 1 17 4393 10.22098/epsp.2025.17490.1070 FA بهزاد عبداله زاده گروه آموزشی فیزیولوژی ورزشی.دانشکده تربیت بدنی.دانشگاه تبریز.آذربایجان شرقی.ایران وحید ساری صراف دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز الهه پیرعلائی دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز Journal Article 2025 05 25 Introduction: The purpose of this research was to evaluate the knowledge, attitude, nutritional performance and health of 10-12-year-old male athletes in Tabriz city. Methods: Among the adolescent athletes, 338 adolescent athletes aged 10 to 12 years were selected. The participants were divided into three age groups based on age. Then, data were collected using standard questionnaires on nutritional knowledge, attitude, and performance and measuring dominant hand grip strength with a hand dynamometer. Statistical analysis was performed using Pearson correlation tests, paired t-test, and one-way analysis of variance . Results: The mean scores of nutritional knowledge in the 9.10-10 age group (18.01±7.95) were low (P=0.001), but were moderate in other age groups (P<0.05). Also, the mean scores of nutritional attitude in the 9.10-10, 9.11-11, and 9.12-12 age groups were low (P<0.001), moderate (P<0.05), and high (P<0.001), respectively. In contrast, the mean scores of nutritional performance in the 9.10-10 age group (3.16±1.53) were low (P=0.03), but were high in two age groups (P<0.001). The mean score of health index and the score of health index to body mass index ratio were low and low in all three age groups (P<0.001). In the age group of 12.9-12 years, there was a significant negative relationship between nutritional knowledge (r=-0.18, p=0.03) and nutritional attitude (r=-0.16, p=0.05) and body mass index. Conclusion: The nutritional knowledge, attitude, and performance of adolescent athletes in the study population are at a poor level, indicating the need to provide educational interventions in the field of nutrition for adolescent athletes. مقدمه: هدف مطالعه حاضر، ارزیابی دانش، نگرش، عملکرد تغذیه‌ای و شاخص سلامت در پسران ورزشکار ۱۰ تا ۱۲ ساله شهر تبریز بود. روش تحقیق: از میان ورزشکاران نوجوان تعداد ۳۳۸ ورزشکار نوجوان ۱۰ تا ۱۲ ساله بر اساس سابقه ورزشی انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد دانش، نگرش و عملکرد تغذیه‌ای و اندازه‌گیری قدرت پنجه دست غالب با دینامومتر دستی جمع‌آوری گردید. تحلیل آماری با استفاده از آزمون‌های همبستگی پیرسون، t زوجی و تحلیل واریانس‌ یک‌طرفه در سطح 05/0 P< انجام شد. یافته‌ها: میانگین نمرات دانش تغذیه‌ای رده سنی 9/10-10 (95/7±01/18) در سطح پایین قرار داشت (001/0=P)، ولی در سایر رده‌های سنی در حد متوسط بود (05/0<P). همچنین، میانگین نمرات نگرش تغذیه در رده سنی 9/10-10، 9/11-11 و 9/12-12 به ترتیب در سطح پایین (001/0>P)، متوسط (05/0<P) و بالا (001/0>P) قرار داشت. در مقابل، میانگین نمرات عملکرد تغذیه‌ای در رده سنی 9/10-10 (53/1±16/3) پایین بود (03/0=P)، ولی در دو رده سنی بالا بود (001/0>P). میانگین نمره شاخص سلامت و نمره نسبت شاخص سلامتی به شاخص توده بدنی، در هر سه رده سنی در سطح کم و پایین قرار داشت (001/0>P). در رده سنی9/12-12 سال، بین دانش تغذیه‌ای (18/0-=r و 03/0=p) و نگرش تغذیه‌ای (16/0-=r و 05/0=p) با شاخص توده بدنی رابطه منفی معناداری وجود داشت. با این حال، در سایرگروه‌های سنی رابطه‌ای معناداری مشاهده نشد (05/0<p). نتیجه‌گیری: دانش، نگرش و عملکرد تغذیه‌ای ورزشکاران نوجوان جامعه آماری مورد مطالعه در سطح ضعیفی قرار داشته که نشان دهنده لزوم ارائه مداخلات آموزشی در زمینه تغذیه نوجوانان ورزشکار است.

https://rsph.uma.ac.ir/article_4393_511daf84021cf6a0baabeca9d0b7c5f1.pdf

دانشگاه محقق اردبیلی فیزیولوژی ورزشی گروه‌های خاص 30607078 2 4 2026 02 20 The effect of moderate-intensity aerobic training on reducing cardiac tissue inflammation in male diabetic Wistar rats اثرتمرین هوازی با شدت متوسط بر کاهش التهاب بافت قلب رت‌های نر دیابتی نژاد ویستار 1 16 4395 10.22098/epsp.2025.17852.1077 FA راحیل آتشگاهیان دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی تهران مجید کاشف دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی تهران مجتبی صالح پور دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی تهران آرزو اسکندری شهرای دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی تهران Journal Article 2025 07 16 Purpose: Myocardial inflammation is an effective factor in the development of diabetic cardiomyopathy, which increases the risk of mortality in patients. The aim of the present study was to investigate the effect of moderate-intensity aerobic training on reducing cardiac tissue inflammation in male diabetic Wistar rats.. Materials and Methods: 18 male Wistar rats weighing (180±20) grams were divided into 3 groups: healthy control (6 rats), diabetic control (6 rats), and diabetic with aerobic training (6 rats). Moderate-intensity aerobic training was performed by running on a treadmill with zero incline for 6 weeks, 5 days a week. NF-κB protein levels were measured by Western blotting. For statistical data analysis, paired t-test, one-way analysis of variance, and Tukey's post hoc test were used at P≤0.05 level using SPSS22 software. Results: The results showed that six weeks of moderate-intensity aerobic training resulted in a significant decrease in fasting blood sugar in the diabetic group with training from (131±377) to (81±249) mg/dL (P=0.017). This decrease was not observed in the other two groups. The level of NF-κB protein in the aerobic training group (1.18±0.007) was significantly reduced compared to the diabetic control group (1.88±0.09) (P ≤0.001) and its values were close to the healthy group. Conclusion Aerobic exercise reduced fasting blood glucose and NF-κB protein levels in male diabetic Wistar rats. These results suggest that aerobic training may be a promising non-pharmacological approach to diabetes management by modulating cardiac inflammatory signaling and improving blood glucose control. Keywords: Cardiomyopathy, aerobic training, hyperglycemia, NF-κB اهداف التهاب میوکارد، عامل موثر در توسعه کاردیومیوپاتی دیابتی است که خطر مرگ و میر مبتلایان را افزایش می‌دهد. هدف پژوهش حاضر اثر تمرین هوازی با شدت متوسط بر کاهش التهاب بافت قلب رت‌های نر دیابتی نژاد ویستار بود. مواد و روش‌ها 18 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار با وزن (20±180) گرم به 3 گروه کنترل سالم(6 رت)، کنترل دیابتی( 6رت)، دیابتی با تمرین هوازی(6 رت)، تقسیم شدند. تمرین هوازی با شدت متوسط با دویدن روی نوارگردان با شیب صفر، به مدت 6 هفته و 5 روز درهفته انجام شد. میزان پروتئین NF-κB با روش وسترن بلات اندازه‌گیری شد. برای تجزیه و تحلیل داده‌های آماری، از روش آماری t همبسته و تحلیل واریانس یک‌راهه و آزمون تعقیبی توکی در سطح 05/0 P≤ و با استفاده از نرم افزار spss22 استفاده گردید. یافته ها نتایج نشان داد شش هفته تمرین هوازی با شدت متوسط منجر به کاهش معنی‌دار قند خون ناشتا در گروه دیابتی با تمرین از (131±377) به (81±249) میلی‌گرم بر دسی‌لیتر شد (017/0P=). این کاهش نسبت به دو گروه دیگر مشاهده نگردید . میزان پروتئین NF-κB در گروه تمرین هوازی (007/0±18/1) در مقایسه با گروه کنترل دیابتی (09/0±88/1) کاهش معنی‌داری داشت (001/0(P ≤ و مقادیر آن نزدیک به گروه سالم بود نتیجه‌گیری تمرین هوازی موجب کاهش قند خون ناشتا و کاهش میزان پروتئین NF-κB در رت‌های نر دیابتی نژاد ویستار شد. این نتایج نشان می‌دهد: فعالیت هوازی می‌تواند با تعدیل سیگنال‌ التهابی قلب و بهبود کنترل قند خون، به‌عنوان یک رویکرد غیردارویی امیدوارکننده در مدیریت دیابت مطرح شود.

https://rsph.uma.ac.ir/article_4395_1441fd7bf696dc885e4d61a59bfa4727.pdf

دانشگاه محقق اردبیلی فیزیولوژی ورزشی گروه‌های خاص 30607078 2 4 2026 02 20 Changes in agility, speed, and fatigue index after seven days of L-arginine and L-citrulline supplementation in young soccer players تغییرات چابکی سرعت و شاخص خستگی پس از مصرف هفت روز مکمل‌های ال‌آرژنین و ال‌سیترولین در فوتبالیست‌های جوان 1 15 4398 10.22098/epsp.2026.18886.1095 FA ملیحه اردکانی زاده گروه علوم ورزشی، دانشگاه دامغان، دامغان، ایران عباس صادقی گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه بین‌المللی امام خمینی، قزوین، ایران ابراهیم رنگرز گروه علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد بوئین زهرا، بوئین زهرا، ایران 0000-0002-3729-4546 مهدی نمکی گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه بین‌المللی امام خمینی، قزوین، ایران Journal Article 2025 11 22 Introduction: Considering separate effects of L-arginine and L-citrulline, it is possible that a combined dose of these two supplements may have an additive effect on athletic performance, therefore, the purpose of this study is to changes in agility, speed, and fatigue index after seven days of use L-arginine and L-citrulline supplementation in young soccer players. Materials and Methods: Sixty men aged 18-30 years were randomly divided into four groups (15 each): placebo, L-arginine, L-citrulline, and L-arginine+L-citrulline. For seven days, L-arginine supplement 2.4 g, L-citrulline supplement 2.4 g, and combination (L-arginine+L-citrulline) 1.2 g each were consumed daily. Before and after taking the supplements, agility index was measured by the 9×4 test, 45-meter record speed, and fatigue index was measured by the RAST test. Data comparison was performed using analysis of repeated variance with Bonferroni post hoc test using SPSS version 24,(P≥0.05) Results: After seven days of supplementation in the three receiving groups, significant improvements were observed in all three indexes in the pre- and post-test comparison. Also, in the inter-group comparison, the supplement groups had a significant difference compared to the placebo group, and this difference was also significant in the combined supplement group (L-arginine + L-citrulline) compared to the two L-arginine and L-citrulline groups (P≥0.05). Conclusion: It seems that seven-day consumption of L-arginine and L-citrulline supplements has an effect on improving agility records, speed, and fatigue index of young male soccer players, so that with simultaneous consumption of these two supplements, a synergistic effect on improving these indices was observed. مقدمه: با توجه به تاثیرات جداگانه ال‌آرژنین و ال‌سیترولین، ممکن است که دوز ترکیبی این دو مکمل بر عملکرد ورزشکاران تاثیر فزاینده‌ای داشته باشد، لذا هدف از این مطالعه تغییرات چابکی، سرعت، و شاخص خستگی پس از مصرف هفت روز مکمل-های ال‌آرژنین و ال‌سیترولین در فوتبالیست‌های جوان میباشد. روش تحقیق: تعداد 60 مرد 30_18 ساله به‌طور تصادفی به چهار گروه (15 نفری) دارونما، ال‌آرژنین، ال‌سیترولین، و ال‌آرژنین+ال‌سیترولین تقسیم شدند. به مدت هفت روز مکمل ال‌آرژنین 4/2 گرم، مکمل ال‌سیترولین 4/2 گرم، و ترکیبی (ال‌آرژنین+ال‌سیترولین) هر کدام 2/1 گرم به‌صورت روزانه مصرف می‌شد. پیش و پس از مصرف مکمل‌ها، شاخص چابکی توسط آزمون 9×4، سرعت با رکورد 45 متر، و شاخص خستگی توسط آزمون RAST مورد سنجش قرار گرفتند. مقایسه داده‌ها به روش آنالیز واریانس مکرر با آزمون تعقیبی بونفرونی توسط SPSS نسخه 24 انجام گردید( 05/0≥P). یافته ها: پس از مصرف هفت روز مکمل در سه گروه دریافتی، در مقایسه پیش‌ و پس‌آزمون هر سه شاخص بهبود معنی‌داری مشاهده شد. همچنین، در مقایسه بین گروهی، گروه‌های مکمل در مقایسه با گروه دارونما اختلاف معناداری داشتند، که این اختلاف در گروه مکمل ترکیبی (ال‌آرژنین+ال‌سیترولین) در مقایسه با دو گروه ال‌آرژنین و ال‌سیترولین نیز معنی‌دار بود (05/0≥P). نتیجه گیری: به‌نظر می‌رسد که مصرف هفت روزه مکمل‌های ال‌آرژنین و ال‌سیترولین در ارتقای رکوردهای چابکی، سرعت، و بهبود شاخص خستگی مردان جوان فوتبالیست تاثیر دارد، به‌طوری‌که با مصرف همزمان این دو مکمل اثر هم‌افزایی بر بهبود این شاخص‌ها مشاهده شد.

https://rsph.uma.ac.ir/article_4398_03c0f4ec3e8bb0d6b79b1e1db9301f4d.pdf

دانشگاه محقق اردبیلی فیزیولوژی ورزشی گروه‌های خاص 30607078 2 4 2026 02 20 The Effect of Water- Based High-Intensity Interval Training (HIIT) and Detraining on Blood Pressure in Elderly Women with Resistant Hypertension اثر تمرین HIIT در آب و بی‌تمرینی بر فشار خون زنان میانسال مبتلا به فشار خون مقاوم‌به‌درمان 1 16 4452 10.22098/epsp.2026.18521.1087 FA مهبانو قادری گروه علوم ورزشی دانشگاه بوعلی سینا- مجتمع آموزش عالی نهاوند (ویژه دختران)- همدان- ایران 0000-0003-3457-4697 معصومه سیف گروه علوم ورزشی دانشگاه بوعلی سینا- مجتمع آموزش عالی نهاوند (ویژه دختران)- همدان- ایران Journal Article 2025 10 13 Introduction: This study aimed to investigate the impact of water-based HIIT and detraining on the blood pressure of elderly women with resistant hypertension. Materials and Methods: This study was conducted on elderly women with resistant hypertension (22 in the exercise group and 8 in the control group). The interval training included: Stationary running, Cross country skiing, Jumping jacks and Frontal kick to 90°. Training intensity progressively increased from 9-14 on the Borg scale in the first week to 17-17 in the 24th week. Resting blood pressure was measured before the training program and 72 hours after the last session (weeks 8, 12, 16, 20, and 24). After 12 weeks, the training group was divided into: continued, reduced and detraining group. A mixed-design repeated-measures ANOVA was used to compare intra-group and inter-group (P ≥ 0.05). Results: Twelve weeks of water-based HIIT resulted significant reduction in SBP and DBP (P ≥ 0.05). Inter-group comparison showed that at week 24 both the “continuation” and “reduced” groups had significantly different SBP and DBP compared to the “detraining” group (P ≥ 0.05). In intra-group comparisons, the “continuation” group exhibited significant changes in SBP and DBP at weeks 20 and 24 compared to earlier weeks (P ≥ 0.05). Conclusion: Water-based HIIT has proven effective in reducing blood pressure, even in patients who show a low response to pharmacological treatment. Furthermore, the beneficial effects of this type of training are maintained for at least the duration of the training period, even after detraining. مقدمه: هدف این مطالعه بررسی اثر HIIT در آب و بی-تمرینی بر فشار خون زنان سالمند مبتلا به فشار خون مقاوم به درمان بود. روش تحقیق: مطالعه در زنان سالمند مبتلا به فشار خون مقاوم به درمان (22 نفر گروه تمرین و 8 نفر گروه کنترل) انجام شد. برنامه‌ی تمرینی: دویدن درجا، جلو و عقب بردن پا همراه با دست، ابداکشن/اداکشن ران، زانو بلند در آب بود. شدت تمرین در هفته اول از 9-14 در مقیاس بورگ به 17-17 در هفته 24 افزایش یافت. فشار خون استراحتی پیش از شروع تمرین و 72 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین (در هفته‌های 8، 12، 16، 20 و 24) اندازه‌گیری شد. پس از 12 هفته، گروه تمرین‌ به گروه ادامه تمرین، کاهش تمرین و بی‌تمرین تقسیم شدند. برای مقایسه نتایج درون‌گروهی و بین‌گروهی آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر ترکیبی استفاده شد(05/0≥p). یافته‌ها: دوازده هفته HIIT در آب، منجر به کاهش معنی‌دار فشار خون سیستولیک و فشار خون دیاستولیک در مقایسه با سطوح پیش از تمرین شد(05/0≥p). در مقایسه‌ی بین‌گروهی، در هفته 24، گروه‌های "ادامه تمرین" و "کاهش تمرین" تفاوت معنی‌داری در فشار خون سیستولیک و دیاستولیک نسبت به گروه "بی‌تمرین" داشتند (05/0≥p). در مقایسه‌ درون‌گروهی، "ادامه تمرین" تغییرات معنی‌داری در فشار خون سیستولیک و دیاستولیک در هفته‌های 20 و 24 نسبت به هفته‌های پیشین نشان داد (05/0≥p). نتیجه‌گیری: HIIT در آب در کاهش فشار خون بیمارانی که پاسخ کمی به درمان دارویی دارند، موفقیت‌آمیز بوده‌است. همچنین اثرات مفید این نوع تمرینات در صورت بی‌تمرینی حداقل به مدت برابر تمرین حفظ می‌شود.

https://rsph.uma.ac.ir/article_4452_f77e99cee6beec028c313f5b3a78c362.pdf