دانشگاه محقق اردبیلیفیزیولوژی ورزشی گروه‌های خاص306070783220260923Comparative analysis of the effect of polarized and aerobic training on inflammatory indicators: C-reactive protein and Creatine phosphokinaseتحلیل مقایسه‌ای اثر یک جلسه تمرینات پلاریزه و هوازی بر شاخص های التهابی : پروتئین واکنشی c و کراتین فسفوکیناز114386110.22098/epsp.2025.17261.1061FAالنازرضاییدانشجوی کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀعلوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایرانمعرفتسیاه کوهیاناستاد گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایرانبهارسلجوقی برنحیدانشجوی کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀعلوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایرانJournal Article20250423The aim of this study was to investigate and compare the effect of a polarized and aerobic training session on inflammatory markers, including C-reactive protein and creatine phosphokinase levels, in active girls. <br />The target population of this study included active female students of Mohaghegh Ardabili University between the ages of 18 and 26 who were physically active and had a history of at least 6 months of moderate-level sports training. They were randomly assigned to three groups: aerobic exercise, polarized exercise, and control. The training program included one session of polarized exercise at 90 and 70% of maximum heart rate and aerobic exercise at 70% of maximum heart rate. CRP levels were measured using the Gptec-Belgium kit and CPK using the Biorex fars-Iran kit. Data were analyzed using SPSS software at a significance level of P<0.05.<br />The results of this study showed that a single aerobic exercise session in active, young girls had an increasing effect on CPK levels and a decreasing effect on CRP levels. (P=0.001) (P =0.005). Polarized exercise had no significant effects on CRP levels. (P=0.33) but increased CPK levels. (P=0.001)<br />It seems a single aerobic exercise session has an increasing effect on CPK levels and a decreasing effect on CRP levels. Polarized exercise has different effects on the body's biomarkers. No significant change in CRP levels indicates low inflammation associated with this type of exercise, while increased CPK levels reflect muscle stress and the body's adaptation to the intensity of the exercise.هدف این مطالعه، بررسی و مقایسه تأثیر یک جلسه تمرین پلاریزه و هوازی بر شاخص‌های التهابی ازجمله سطح پروتئین واکنشی c و کراتین فسفوکیناز در دختران فعال بود. <br />جامعه هدف این تحقیق، شامل دانشجویان دختر فعال دانشگاه محقق اردبیلی در محدوده سنی 18 تا 26 سال بود که از نظر جسمانی فعال بوده و سابقه حداقل 6 ماه تمرین ورزشی در سطح متوسط را داشتند، که به‌طور تصادفی در سه گروه تمرین هوازی، تمرین پلاریزه و کنترل قرار گرفتند. برنامه تمرینی شامل یک جلسه تمرینات پلاریزه با 90 و 70 % ضربان قلب بیشینه و تمرینات هوازی با 70% ضربان قلب بیشینه بود. سطح CRP با استفاده از کیت Gptec-Belgium و CPK با استفاده از کیت Biorex fars-Iran اندازه‌گیری شدند.داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS و در سطح معناداری5 0/0>P تحلیل شدند.<br />نتایج این پژوهش نشان داد که یک جلسه تمرین هوازی در دختران فعال و جوان اثر افزایشی بر سطوح CPK و اثر کاهشی برسطوح CRP دارد. (0.001=P) (0.005=P) ورزش پلاریزه تاثیرات معنی دار برسطوح CRP نداشت. (0.33=P) اما باعث افزایش سطوح CPK شد. (0.001=P)<br />احتمالا یک جلسه تمرین هوازی اثر افزایشی بر سطوح CPK و اثر کاهشی برسطوح CRP دارد. ورزش پلاریزه تاثیرات متفاوتی بر شاخص‌های زیستی بدن دارد. عدم تغییر معنی‌دار سطوح CRP نشان‌دهنده التهاب پایین مرتبط با این نوع ورزش است، در حالی که افزایش سطوح CPK بازتابی از استرس عضلانی و تطبیق بدن با شدت تمرینات است.به نظر می رسد کوتاه تر بودن زمان تمرینات پلاریزه امتیاز مثبتی برای این روش تمرینی باشد.https://rsph.uma.ac.ir/article_3861_51cbda301ede2d439411e8c37d6e82b6.pdfدانشگاه محقق اردبیلیفیزیولوژی ورزشی گروه‌های خاص306070783220260923The effect of two plyometric training programs with different intensities on the performance of Young karate practitionersتأثیر دو برنامه تمرینی پلایومتریک با شدت‌های مختلف بر عملکرد کاراته‌کاران جوان114446410.22098/epsp.2025.17486.1066FAاسماعیلشعبانی ازدینیگروه علوم ورزشی، دانشکدة علوم اجتماعی دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین، ایران.خدیجهایران دوستگروه علوم ورزشی، دانشکدۀ علوم اجتماعی دانشگاه بین‌المللی امام خمینی، قزوین، ایرانابراهیمشعبانی ازدینیگروه علوم ورزشی، دانشکدة علوم اجتماعی دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین، ایران.Journal Article20250521Purpose: In karate, the ability to generate rapid energy, change direction quickly, and execute explosive defenses and movements is extremely important. Therefore, this study aimed to investigate and compare the effects of two plyometric training programs with different intensities (high and moderate) on the performance of young karatekas.<br /><br /><br /><br />Methodology: This semi-experimental study, utilizing a pre-test/post-test design, involved 30 young male karatekas (15-17 years old) from Qazvin city. Participants were randomly assigned to three groups: high-intensity training, moderate-intensity training, and a control group. The average weight of participants was 60.46±6.86 kg, height was 170.23±5.90 cm, age was 16.32±1 years, and training experience was 4.16±1.1 years. Interventions included two plyometric training programs of moderate and high intensity, conducted three sessions per week for eight weeks. The Shapiro-Wilk test was used to assess data normality, while ANCOVA and Tukey's post-hoc test were employed for group comparisons.<br /><br /><br /><br />Results: The ANCOVA results indicated a significant difference among the groups (P < 0.001). Bonferroni's post-hoc test revealed a significant difference between the high-intensity training group and the control group for anaerobic power, agility, and lower-body explosive power (P < 0.001). Additionally, a significant difference was observed between the control group and the moderate-intensity training group in lower-body explosive power (P < 0.001).<br /><br /><br /><br />Conclusion: Based on these findings, high-intensity plyometric training can effectively improve the overall performance (anaerobic power, agility, and lower-body power) of young karatekas. Furthermore, moderate-intensity plyometric training can only contribute to enhancing the lower-body power of young karate players.مقدمه: <br /><br />در کاراته، توانایی تولید انرژی سریع، توانایی تغییر جهت سریع، دفاع‌ها و جابجایی‌های انفجاری از اهمیت بسزایی برخوردار است. بنابراین، هدف پژوهش حاضر بررسی و مقایسه تاثیر دو برنامه تمرینی پلایومتریک با شدت‌های مختلف (بالا و متوسط) بر عملکرد کاراته‌کاران جوان بود.<br /><br />روش تحقیق: <br /><br />این مطالعه به‌صورت نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون و با مشارکت ۳۰ کاراته‌کار پسر جوان شهر قزوین انجام شد به‌صورت تصادفی در سه گروه (تمرین با شدت بالا، تمرین شدت متوسط و کنترل) با میانگین وزن 86/6 ± 46/60 کیلوگرم، میانگین قد90/5 ± 23/سانتی‌متر، میانگین سن 1 ± 32/16 سال و سال تقسیم شدند. مداخلات شامل دو برنامه تمرینی پلایومتریک با شدت متوسط و بالا سه جلسه در هفته به مدت هشت هفته بود . از آزمون شاپیروویلک برای طبیعی بودن داده‌ها، از آزمون کوواریانس و آزمون تعقیبی توکی برای مقایسه گروه‌ها استفاده گردید.<br /><br />یافته ها: <br /><br />نتایج آزمون کوواریانس نشان داد که اختلاف معناداری در گروه‌ها وجود دارد (001/0 =P). آزمون تعقیبی بونفرونی اختلاف معنی‌داری بین گروه شدت بالا و کنترل برای توان بی‌هوازی، چابکی و قدرت انفجاری عضلات پایین تنه نشان داد (001/0=P ). همچنین بین گروه کنترل با گروه تمرین با شدت متوسط در قدرت انفجاری عضلات پایین تنه نیز اختلاف معناداری مشاهده شد (001/0=P). <br /><br />نتیجه گیری: <br /><br />باتوجه به نتایج تمرینات پلایومتریک با شدت بالا می‌تواند در بهبود عملکرد (توان بی‌هوازی، چابکی و قدرت عضلات پایین تنه) کاراته کاران جوان مؤثر باشد. همچنین تمرینات با شدت متوسط تنها می‌تواند در بهبود قدرت عضلات پایین تنه کاراته کاران جوان مؤثر باشد.https://rsph.uma.ac.ir/article_4464_c25642bfd5767beb48059c64d9e6496f.pdfدانشگاه محقق اردبیلیفیزیولوژی ورزشی گروه‌های خاص306070783220260923The effect of eight weeks of aerobic training on plasma levels of COX-2 in inactive elderly menتاثیر هشت هفته تمرین هوازی بر سطوح پلاسمایی COX-2 در مردان سالمند غیرفعال114446910.22098/epsp.2026.18662.1090FAالههرضائیگروه تربیت بدنی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایرانمهدیبوستانیگروه تربیت بدنی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران.محمدرضاقلانیگروه آمار، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران.Journal Article20251028Cyclooxygenase-2 (COX-2) is an enzyme that is associated with inflammation and various age-related diseases, and its levels increase in old age. Therefore, the aim of the present study was to investigate the effect of eight weeks of aerobic exercise on plasma COX-2 levels in inactive elderly men. In the present quasi-experimental study, 30 elderly men with an age range of 60 to 74 years were purposefully selected and then randomly divided into two aerobic exercise groups and a control group. The aerobic exercise group performed exercise for eight weeks, three sessions per week, at an intensity of 50-75% of the heart rate reserve based on the principle of progressive overload. The control group did not participate in any exercise program. Blood sampling was performed 48 hours before and after the exercise period in both groups and simultaneously, and plasma COX-2 levels were measured by ELISA protein assay. Analysis of covariance (ANCOVA) was used to compare variables in the two groups. Data were analyzed at a significance level of 0.05 using SPSS-23 software. The results showed that eight weeks of aerobic exercise resulted in a significant reduction in plasma COX-2 levels in inactive elderly men (P < 0.05). According to the results of the present study, it is recommended that elderly people should benefit from aerobic exercise in their daily routine to reduce inflammation and consequently control inflammation-related diseases in old age.سیکلواکسیژناز-2 (COX-2) آنزیمی است که با التهاب و بیماری‌های مختلف مرتبط با سن همراه است و سطح ان در سالمندی افزایش می یابد. از این رو هدف از انجام تحقیق حاضر بررسی تاثیر هشت هفته تمرین هوازی بر سطوح پلاسمایی COX-2 در مردان سالمند غیرفعال می باشد. در تحقیق نیمه تجربی حاضر تعداد 30 نفر مرد سالمند با دامنه سنی 60 تا 74 سال به صورت هدفمند انتخاب و سپس بطور تصادفی به دو گروه تمرین هوازی و گروه کنترل تقسیم شدند. گروه تمرین هوازی، به مدت هشت هفته و با تواتر سه جلسه در هفته و با شدت 75-50 درصد ضربان قلب ذخیره براساس اصل اضافه بار تدریجی تمرین را انجام دادند. گروه کنترل در هیچ برنامه تمرینی شرکت نکردند. 48 ساعت قبل و بعد از دوره تمرین در هر دو گروه و بصورت همزمان نمونه گیری خونی انجام شد و سطوح پلاسمایی COX-2به روش سنجش پروتئینی الایزا اندازه گیری شد. از آزمون تحلیل کوواریانس (آنکوا) جهت مقایسه متغیرها در دو گروه استفاده شد. داده ها در سطح معنی داری 0.05 و به کمک نرم افزار SPSS-23 تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد که هشت هفته تمرین هوازی منجر به کاهش معنی دار سطوح پلاسمایی COX-2 در مردان سالمند غیرفعال شد (05/0 > P). با توجه به نتایج پژوهش حاضر توصیه می شود افراد سالمند جهت کاهش التهاب و درنتیجه کنترل بیماری های مرتبط با التهاب در سالمندی از تمرینات ورزشی هوازی در برنامه روزانه خود بهره مند شوند.https://rsph.uma.ac.ir/article_4469_2c8f40c9ea28e8ab956589c977ec23ef.pdfدانشگاه محقق اردبیلیفیزیولوژی ورزشی گروه‌های خاص306070783220260923The role of lactate derived from high-intensity interval training (HIIT) in activating the MCT2–GPX4–BDNF axis and improving antioxidant function in the hippocampus of male Wistar rats with type 2 diabetes.نقش لاکتات ناشی از تمرینات تناوبی شدید بر فعالسازی محور MCT2–GPX4–BDNFو بهبود عملکرد آنتی‌اکسیدانی در هیپوکمپ در رت های نر نژاد ویستار مبتلا به دیابت نوع ۲118447510.22098/epsp.2026.18768.1092FAپوریاخسرویگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایرانفرشتهشهیدیگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایرانآرزواسکندریگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایرانJournal Article20251106Introduction:<br />This study examined the effect of high-intensity interval training (HIIT) on the lactate–MCT2–GPX4–BDNF axis and its involvement in mitochondrial function and amyloid-beta (Aβ) accumulation in the hippocampus of male rats with type 2 diabetes.<br />Materials and Methods:<br />Thirty-two male Wistar rats were randomly assigned to four groups: healthy control (CO), exercise (EX), type 2 diabetes (CO+DB), and diabetes plus exercise (DB+EX). Type 2 diabetes was induced by a high-fat diet combined with streptozotocin (35 mg/kg). Training groups completed an 8-week HIIT treadmill protocol (4–10 bouts at 80–100% Vmax). Serum lactate and hippocampal MCT2, BDNF, and GPX4 protein levels were assessed using ELISA and Western blot. Normality and homogeneity were verified before analysis. Group differences were evaluated using one-way ANOVA or Kruskal–Wallis tests with appropriate post hoc analyses. Data are presented as mean ± SD (P < 0.05).<br />Results:<br />The CO+DB group showed elevated blood glucose, insulin resistance, and Aβ accumulation, along with reduced MCT2, BDNF, and GPX4 expression compared with controls (P < 0.0001). HIIT significantly increased serum lactate and hippocampal MCT2, BDNF, and GPX4 levels while decreasing Aβ accumulation in DB+EX rats (P < 0.0001), indicating enhanced mitochondrial function and antioxidant defense.<br />Conclusion:<br />HIIT stimulates lactate production and activates the MCT2–GPX4–BDNF axis, improving mitochondrial integrity and reducing neurotoxic protein accumulation in the diabetic hippocampus. These findings highlight the neuroprotective potential of HIIT against diabetes-associated cognitive decline.<br /><br />Keywords:<br />Type 2 diabetes; High-intensity interval training (HIIT); Mitochondria; Lactate; Hippocampus; Cognitive impairmentمقدمه: <br />این مطالعه اثر تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر محور لاکتات–MCT2–GPX4–BDNF و نقش آن در عملکرد میتوکندری و تجمع آمیلوئید بتا (Aβ) در هیپوکمپ رت‌های نر مبتلا به دیابت نوع ۲ را بررسی کرد.<br />مواد و روش‌ها:<br />۳۲ رت نر ویستار به چهار گروه کنترل سالم (CO)، تمرین (EX)، دیابت نوع ۲ (CO+DB) و دیابت همراه تمرین (DB+EX) تقسیم شدند. دیابت با رژیم پرچرب و تزریق استرپتوزوتوسین (۳۵ میلی‌گرم/کیلوگرم) القا شد. گروه‌های تمرینی ۸ هفته پروتکل HIIT روی تردمیل (۴–۱۰ وهله با ۸۰–۱۰۰٪ Vmax) را انجام دادند. لاکتات سرم و پروتئین‌های MCT2، BDNF و GPX4 هیپوکمپ با ELISA و وسترن بلات اندازه‌گیری شدند. تفاوت گروه‌ها با ANOVA یا کروسکال والیس و آزمون‌های تعقیبی تحلیل شد (P < 0.05).<br />نتایج:<br />گروه CO+DB افزایش معنی‌دار گلوکز خون، مقاومت به انسولین و تجمع Aβ و کاهش MCT2، BDNF و GPX4 داشت (P < 0.0001). HIIT موجب افزایش لاکتات سرم و این پروتئین‌ها و کاهش تجمع Aβ در گروه DB+EX شد (P < 0.0001)، نشان‌دهنده بهبود عملکرد میتوکندری و ظرفیت آنتی‌اکسیدانی بود.<br />نتیجه‌گیری:<br />HIIT با افزایش لاکتات و فعالسازی محور MCT2–GPX4–BDNF عملکرد میتوکندری را تقویت و تجمع پروتئین‌های نوروتوکسیک را کاهش می‌دهد و نقش محافظ عصبی در برابر اختلالات شناختی دیابتی دارد.https://rsph.uma.ac.ir/article_4475_e2c3d6e29bde3155986192ca50b7d6fa.pdfدانشگاه محقق اردبیلیفیزیولوژی ورزشی گروه‌های خاص306070783220260923Effects of Eight-Weeks of Gymnastics Specific Conditioning Training and Citrulline Malate Supplementation on Serum GH, IGF 1, Testosterone, miR 1, miR 206, and Explosive Power in Adolescent Male Gymnastsتأثیر هشت هفته تمرین آمادگی جسمانی ویژه ژیمناستیک و مکمل‌سازی سیترولین‌مالات بر GH، IGF-1، تستوسترون، miR-1 وmiR-206 سرمی و توان انفجاری ژیمناست‌های پسر نوجوان117449110.22098/epsp.2026.19536.1108FAعادلولی پورگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایرانمصطفیخانیگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
آزمایشگاه فیزیوژنیکس، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.رامینامیرساسانگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایرانالههپیرعلاییگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایرانJournal Article20260401Title: Gymnastics Conditioning & Citrulline Malate Effects on Adolescent Male Gymnasts: Hormonal, Molecular, and Power Outcomes<br /><br /><br /><br />Introduction: High explosive power is vital in gymnastics. This study assessed an eight-week gymnastics program combined with citrulline malate supplementation on hormonal, molecular, and performance factors in adolescent male gymnasts.<br /><br /><br /><br />Objectives: To examine the intervention’s effects on GH, IGF‑1, miR‑1, miR‑206, and explosive power.<br /><br /><br /><br />Methods: Twenty male gymnasts (10–14 years) were randomized into Training plus Citrulline Malate (TCM) or Placebo (TPL) groups. Both followed an eight-week program: six weekly skill/conditioning sessions (60–90 min) at 60–85% MHR, emphasizing upper body power. TCM received 6g citrulline malate pre-training; TPL received placebo. GH, IGF-1 measured via ELISA. MiR‑1, miR‑206 assessed by gene expression. Explosive power tested via medicine-ball throw and Sargent jump. Data analyzed using Shapiro-Wilk, paired t-tests, ANCOVA (Bonferroni, p<0.05) in SPSS v27.<br /><br /><br /><br />Results: TCM showed significant increases in GH (p=0.04), IGF‑1 (p=0.03), medicine-ball throw (p=0.043), and Sargent jump (p=0.003). MiR‑1 and miR‑206 significantly decreased (p<0.001). Testosterone unchanged. TCM group had greater GH, IGF‑1, and power improvements, with larger miR‑1/miR‑206 reductions versus TPL (p<0.05).<br /><br /><br /><br />Conclusion: Eight weeks of gymnastics training plus citrulline malate enhances GH, IGF‑1, modulates muscle microRNAs, and boosts explosive power in adolescent male gymnasts. Citrulline malate may benefit young athletes in power sports.مقدمه: <br /><br />سیترولین‌مالات به‌عنوان یک مکمل مؤثر در بهبود عملکرد ورزشی و تعدیل پاسخ‌های آنابولیک مطرح شده است، اما شواهد محدودی درباره اثر آن در ژیمناست‌های نوجوان وجود دارد. هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر هشت هفته تمرین آمادگی جسمانی ژیمناستیک همراه با مصرف سیترولین‌مالات بر GH، IGF-1، تستوسترون، miR-1، miR-206 و شاخص‌های توان انفجاری در ژیمناست‌های پسر نوجوان بود.<br /><br />روش تحقیق: <br /><br />در این مطالعه نیمه‌تجربی، 20 ژیمناست پسر 10 تا 14 ساله به‌صورت تصادفی در دو گروه تمرین + سیترولین‌مالات (TCM) و تمرین + دارونما (TPL) قرار گرفتند. مداخله شامل هشت هفته تمرین مهارتی و آمادگی جسمانی ژیمناستیک بود. نمونه‌های خونی 48 ساعت پیش از شروع و 48 ساعت پس از پایان دوره تمرینی اخذ شد. توان انفجاری با آزمون‌های پرتاب مدیسن‌بال و پرش سارجنت ارزیابی گردید. داده‌ها با آزمون تی همبسته و تحلیل کوواریانس در سطح 05/0>p تحلیل شدند.<br /><br />یافته ها: <br /><br />در گروه TCM افزایش معنی‌داری در GH ، IGF-1 ، پرتاب مدیسن‌بال و پرش سارجنت مشاهده شد (p<0.05)، در حالی‌که miR-1 و miR-206 کاهش معنی‌داری نشان دادند (p<0.05). تغییرات تستوسترون در هیچ کدام از گروه‌ها معنی‌دار نبود (523/0=P). در ادامه، تحلیل‌های بین‌گروهی نشان داد که تغییرات ایجاد شده همگی به‌طور معنی‌داری به نفع گروه TCM بود.<br /><br />نتیجه گیری:<br /><br />هشت هفته تمرین آمادگی جسمانی ویژه ژیمناستیک و مصرف مکمل سیترولین‌مالات موجب تقویت پاسخ‌های آنابولیک (افزایش GH و IGF-1)، تعدیل بیان miRNAهای و بهبود توان انفجاری در ژیمناست‌های نوجوان شد. به‌نظر می‌رسد این مکمل می‌تواند به‌عنوان راهبردی مؤثر برای بهینه‌سازی سازگاری‌های تمرینی در این گروه سنی مورد استفاده قرار گیرد.https://rsph.uma.ac.ir/article_4491_d3e276be9272782001cb067010ff7683.pdfدانشگاه محقق اردبیلیفیزیولوژی ورزشی گروه‌های خاص306070783220260923The Effects of Endurance, Resistance, and Walking Exercise on Nitric Oxide Levels and Endothelial Function in Adults: A Systematic Review and Meta-Analysisتأثیر تمرینات استقامتی، قدرتی و پیاده‌روی بر سطح نیتریک‌اکساید و عملکرد اندوتلیال در بزرگسالان: یک مطالعه مرور نظام‌مند و متاآنالیز119484310.22098/epsp.2026.20209.1123FAرضافرضی زاده&amp;#039;گروه فیزیولوژی ورزشی-دانشکده علوم تربیتی وروانشناسی-دانشگاه محقق اردبیلی-اردبیل-ایرانامیرفاهم حسان الشریفگروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایرانفرنازسیفیگروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.Journal Article20260621Objectives: <br />Impairment in NO bioavailability is directly associated with cardiovascular diseases. This study aimed to investigate the effects of exercise training on nitric oxide levels and endothelial function in adults.<br />Methods: <br />A systematic search was conducted in PubMed, Scopus, and Web of Science databases from January 2000 to September 2025. Human studies with a clinical trial design that examined the effects of exercise training on NO and VCAM-1 levels were included. Meta-analyses were performed using a random-effects model and CMA software version 4. Subgroup analyses were conducted based on exercise type, duration, and intensity.<br />Findings: <br />Exercise training significantly increased NO bioavailability (SMD = 1.30, 95% CI: 0.67 to 1.93, p = 0.001).while aerobic training (SMD = 1.02, p = 0.16) and resistance training (SMD = 0.27, p = 0.52) did not show significant effects. Additionally, exercise training significantly reduced VCAM-1 levels (SMD = -0.96, 95% CI: -1.41 to -0.52, p = 0.001). Training duration of more than 6 weeks (SMD = 1.51, p = 0.001), high-intensity training (SMD = 1.40, p = 0.034), and moderate-intensity training (SMD = 3.35, p = 0.0002) were associated with significant increases in NO.<br />Conclusion: <br />Exercise training, particularly walking and training with durations exceeding 6 weeks and moderate-to-high intensity, increases nitric oxide bioavailability and reduces the endothelial adhesion marker VCAM-1. These findings indicate the effective role of exercise training in improving endothelial function. Given the high heterogeneity, further studies with standardized training protocols are recommended.اهداف و زمینه مطالعه:. این مطالعه با هدف بررسی تأثیر تمرینات ورزشی بر سطح فعال نیتریک‌اکساید و عملکرد اندوتلیال در بزرگسالان انجام شد.<br />روش‌های: <br />جستجوی نظام‌مند در پایگاه‌های داده PubMed، Scopus و Web of Science از ژانویه ۲۰۰۰ تا سپتامبر ۲۰۲۵ انجام شد. مطالعات انسانی با طراحی کارآزمایی بالینی که به بررسی تأثیر تمرینات ورزشی بر سطوح NO و VCAM-1 پرداخته بودند، وارد شدند. آنالیزهای متاآنالیز با استفاده از مدل اثرات تصادفی و نرم‌افزار CMA نسخه ۴ انجام شد. تحلیل زیرگروه‌ها بر اساس نوع، مدت و شدت تمرین انجام گردید.<br />یافته‌ها: <br />16 مطالعه برای متغیر NO و VCAM-1 وارد متاآنالیز شدند. تمرینات ورزشی به طور معنی‌داری بیودسترس NO را افزایش دادند<br />(SMD=1.30 و ۰.۶۷ تا ۱.۹۳: CI ۹۵% و p=0.001). در تحلیل زیرگروه‌ها، پیاده‌روی بیشترین تأثیر را بر افزایش NO داشت (SMD=6.01 و p=0.019)، در حالی که تمرینات هوازی (SMD=1.02 و p=0.16) و قدرتی (SMD=0.27 و p=0.52)، تأثیر معنی‌داری نشان ندادند. <br />همچنین، تمرینات ورزشی به طور معنی‌داری VCAM-1 را کاهش دادند (SMD=-0.96 و۱.۴۱- تا ۰.۵۲: CI ۹۵% و p=0.001). مدت تمرین بالای ۶ هفته (SMD=1.51 و p=0.001) و تمرین شدت بالا (SMD=1. 40 و p=0.034) و تمرین شدت متوسط (SMD=3.35 و p=0.0002) با افزایش معنی‌دار NO همراه بودند.<br />نتیجه‌گیری: : تمرینات ورزشی به ویژه پیاده‌روی و تمرینات با مدت بیش از ۶ هفته و شدت متوسط تا بالا، دسترسی زیستی نیتریک‌اکساید را افزایش و نشانگر چسبندگی اندوتلیال (VCAM-1) را کاهش می‌دهند. این یافته‌ها نشان‌دهنده نقش مؤثر تمرینات ورزشی در بهبود عملکرد اندوتلیال است.https://rsph.uma.ac.ir/article_4843_b20ecbbe4887484e079b64023968fe6a.pdf