فیزیولوژی ورزشی گروههای خاص
بررسی تغییرات سرمی SDF-1α، اینترلوکین-۲ و مالوندیآلدهید پس ازهشت هفته HIIT با فرکانس پایین در هاکیبازان دختر
نوع مقاله : مقاله پژوهشی
نویسندگان
1 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.
2 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
چکیده
تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) یک رویکرد کارآمد برای بهبود عملکرد ورزشی و سلامت است. با اینحال، تأثیر تمرین HIIT کمفرکانس (یک جلسه در هفته) بر شاخصهای بیوشیمیایی مرتبط با ترمیم و استرس اکسیداتیو در ورزشکاران زنی که در فعالیتهای انفجاری مشارکت دارند، کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این مطالعه به بررسی اثرات هشت هفته HIIT کمفرکانس بر سطح سرمی اینترلوکین-۲ (IL-2)، مالوندیآلدئید (MDA)، و فاکتور مشتق از سلولهای استرومال-۱α (SDF-1α) در هاکیبازان دختر پرداخت.
روش تحقیق:
بیست هاکیبازان دختر (میانگین سن: ۲۲.۵ سال) بهطور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند: کنترل (۱۰ نفر، روند عادی) و تجربی (۱۰ نفر، HIIT). گروه تجربی بهمدت هشت هفته یک جلسه هفتگی HIIT) ۸ بار ۳۰ ثانیه با ۹۰ ثانیه بازیافت) انجام دادند. نمونههای خونی در پیشآزمون و پسآزمون جمعآوری شدند و غلظت سرمی IL-2، MDA، و SDF-1α توسط روشهای استاندارد اندازهگیری شد. تحلیل آماری با استفاده از تست t دونمونهای انجام شد.
یافته ها:
اینترلوکین-۲ در هر دو گروه افزایش یافت (کنترل: 8.01 → 11.43 pg/ml ؛ تجربی: 5.93 → 7.95 pg/ml) اما بدون معناداری (p>0.4). مالوندیآلدئید در هر دو گروه کاهش یافت (کنترل: 1.95 → 1.66 µM ؛ تجربی :1.99 → 1.77 µM) نیز بدون معناداری (p>0.4) با اینحال، فاکتور مشتق از سلولهای استرومال-۱α افزایش معنادار در گروه تجربی نسبت به گروه کنترل نشان داد نتیجه گیری:
هشت هفته HIIT کمفرکانس محور ترمیمی را فعال کرد درحالیکه تعادل التهابی و اکسیداتیو حفظ شد. این رویکرش کمحجم برای ورزشکاران با برنامهٔ رقابتی فشرده کارآمد است.
کلیدواژهها
)