نوع مقاله : مقاله پژوهشی
نویسندگان
1 دکتری بیومکانیک ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
2 گروه آموزش علوم ورزشی، دانشگاه فرهنگیان، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.
3 گروه بیومکانیک و آسیب های ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.
4 دانشجوی کارشناسی ارشد بیومکانیک ورزشی، گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.
چکیده
مقدمه:
بیشتر آسیبدیدگیهای ژیمناستها ناحیه اندام تحتانی را درگیر میکند که خستگی موجب افزایش احتمال این آسیبها میشود. از رو هدف از این پژوهش مقایسه اثر خستگی بر نیرویهای عکس-العمل زمین وارده بر پا هنگام بالا آوردن پا از جلو در ژیمناستیک کاران سالم و دارای آسیب ACL بود.
روش تحقیق:
روش این تحقیق از نوع نیمهتجربی و آزمایشگاهی بود. 15 ژیمناستیککار سالم و 15 ژیمناستیککار دارای آسیب ACL در دامنه سنی 18الی26 سال انتخاب شدند. قبل و بعد خستگی متغیرهای نیروی عکسالعمل زمین با استفاده از دستگاه صفحه نیرو اندازهگیری شد. به منظور تحلیل دادههای آماری، از آزمون t زوجی و تحلیل واریانس دوطرفه با اندازهگیریهای مکرر، با استفاده از نرمافزار SPSS نسخه ۲۶ استفاده گردید.
یافته ها:
نتایج نشان داد که اثر عامل خستگی مولفه اوج نیروی قدامی-خلفی هنگام تماس پا با زمین از نظر آماری معنادار بود (010/0=P؛ 499/0=d). زمان رسیدن اوج نیروی داخلی-خارجی هنگام تماس پاشنه (027/0=P؛ 400/0=d) زمان رسیدن اوج نیروی قدامی-خلفی هنگام تماس پاشنه پا با زمین (004/0=P؛ 585/0=d) حین جدا شدن پاشنه پا از زمین (020/0=P، 433/0=d) از نظر آماری دارای اختلاف معناداری بود. اثر عامل گروه مولفه زمان رسیدن اوج نیروی قدامی-خلفی هنگام تماس پاشنه پا با زمین (006/0=P؛ 549/0=d) حین جدا شدن پاشنه پا از زمین (047/0=P، 340/0=d) از نظر آماری اختلاف معناداری نشان داد.
نتیجه گیری:
یافتههای پژوهش حاضر نشان داد خستگی ممکن است افزایش بار مکانیکی را در افراد دارای آسیب ACL در پی داشته باشد که این نیز میتواند احتمال افزایش ریسک آسیبهای ثانویه را بههمراه داشته باشد.
کلیدواژهها