نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

• محمد فشی ¹
• امیرمیلان امینی ²

¹ دانشگاه شهید بهشتی تهران

² دانشگاه شهید بهشتی، دانشکده علوم سلامت و تندرستی،تهران،ایران

چکیده

تفاوت‌های جنسیتی یکی از عوامل تعیین‌کننده در پاسخ‌های فیزیولوژیک و عملکردی به تمرین مقاومتی هستند. با وجود این، سازمان‌های بین‌المللی معتبر همچون American College of Sports Medicine (ACSM) و World Health Organization (WHO)، تمرین مقاومتی را به‌عنوان بخشی ضروری از فعالیت بدنی برای همه‌ی بزرگسالان توصیه کرده‌اند. شواهد نشان می‌دهد که مردان همسو جنسی به دلیل سطح بالاتر تستسترون، توده‌‌ی عضلانی بیشتر و سهم بالاتر تارهای نوع II، در مقیاس مطلق افزایش‌های بیشتری در قدرت و حجم عضله تجربه می‌کنند. در مقابل، زنان همسو جنسی با وجود رشد مطلق کمتر، از نظر نسبی (درصد تغییر نسبت به مقدار پایه) پاسخ‌هایی مشابه نشان می‌دهند و حتی در برخی فعالیت‌های ایزومتریک پایدار، خستگی‌پذیری کمتری دارند که این امر به سهم بیشتر تارهای نوع I و تفاوت‌های متابولیک مرتبط دانسته می‌شود. در جمعیت‌های در حال دریافت تستسترون‌تراپی، به‌ویژه در مردان تطبیق‌یافته تحت درمان هورمونی تأیید جنسیت (درمان جایگزینی تستسترون)، شواهد طولی نشان داده‌اند که طی ۶ تا ۱۲ ماه نخست، افزایش قابل‌توجهی در توده‌ی بدون‌چربی، سطح مقطع عضلات و قدرت به‌وقوع می‌پیوند. این تغییرات بیانگر همگرایی تدریجی پاسخ‌ها به الگوی مردانه است و تمرین مقاومتی می‌تواند به‌عنوان یک عامل تقویتی این فرایند را تسریع کند.

کلیدواژه‌ها

• تمرین مقاومتی
• تستسترون درمانی
• هورمون های جنسی
• تفاوت جنسیتی
• تطبیق جنسیت