فیزیولوژی ورزشی گروه‌های خاص
تأثیر هشت هفته تمرین پلایومتریک بر توان انفجاری، شتاب و ظرفیت هوازی فوتبالیست‌های مرد: یک مطالعه تصادفی کنترل‌شده
نوع مقاله : مقاله پژوهشی
نویسندگان
گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علو‌م تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.
چکیده
مقدمه:
در فوتبال معاصر، بررسی قابلیت‌های عصبی‑عضلانی اهمیت بسیاری یافته است. با این حال، روشن نیست که افزودن یک محرک پلایومتریک در چارچوب برنامه‌ای چند هفته‌ای با زمان تمرین ثابت، بتواند این توانایی‌ها را بدون کاهش آمادگی هوازی ارتقا دهد یا خیر.
روش تحقیق:
در این تحقیق تصادفی کنترل‌شده، بیست‌وچهار فوتبالیست مرد نوجوان (۱.0 ± ۱8.5۰ سال) به گروه آزمایش (۱۲=n) یا گروه کنترل فعال همسان‌شده از نظر حجم (۱۲=n) تخصیص یافتند. هر دو گروه برنامه فنی-تاکتیکی یکسانی را دنبال کردند؛ اما گروه آزمایش، دو بار در هفته و بلافاصله پس از گرم‌کردن، ۲۰ تا ۲۵ دقیقه تمرین پلایومتریک دوره‌بندی‌شده (۶۰ تا ۱۲۰ تماس پا در هر جلسه) را به‌جای برنامه تمرینی تاکتیکی کم‌شدت انجام داد. برای تحلیل داده‌ها از تحلیل کوواریانس با کنترل نمرات پیش‌آزمون و اندازه‌گیری اندازه اثر (ηp²) استفاده شد.
یافته ها:
پس از هشت هفته، گروه آزمایش، افزایش ۴.۸ سانتی‌متری در ارتفاع پرش با حرکت متقابل (فاصله اطمینان ۹۵%: ۳.۲ تا ۶.۳، ۰.۶۷=ηp²) و بهبود ۰.۰۷ ثانیه‌ای در زمان دو سرعت۱۰ متر (فاصله اطمینان ۹۵%: ۰.۰۴- تا ۰.۱۱-، ۰.۴۶=ηp²) نشان داد. در مقابل، تفاوت معناداری در حداکثر اکسیژن مصرفی میان گروه‌ها مشاهده نشد (تفاوت تعدیل‌شده: ۱.۲+ میلی‌لیتر بر کیلوگرم بر دقیقه، فاصله اطمینان ۹۵%: ۰.۳- تا ۲.۷).
نتیجه گیری:
یافته‌ها نشان می‌دهد که جایگزینی ۲۰ تا ۲۵ دقیقه از تمرینات معمول فوتبال (دو بار در هفته) با تمرینات پلایومتریک دوره‌بندی‌شده، بدون افزایش زمان کل تمرین، موجب بهبود معنادار توان انفجاری و شتاب می‌شود، بدون آنکه تأثیر منفی بر ظرفیت هوازی بازیکنان داشته باشد.
کلیدواژه‌ها
)